samenvatting van een studie, gehouden op 8 maart 2006 te Rijnsburg

de wegrukking van de zoon

context van Openbaring 12
de RK-uitleg
de protestantse uitleg
wie stelt de vrouw voor?
de vrouw en Jozefs droom
de verklaring van de draak en het beest
de zoon is... Christus
het dilemma
profielschets van de mannelijke zoon
vlucht naar de woestijn
Bozra of Petra
wie zijn "zij"?
het sein van Michaël
wisseling van de wacht
de Gemeente als rivaal
stelt de zoon de 144.000 voor?

Openbaring 12 staat tussen twee hoofdstukken in waarin de beroemde periode van drie en half jaar een hoofdrol speelt. Het gaat om de roemruchte "grote verdrukking" die over het land van Israël zal komen. In hoofdstuk 11 is sprake van twee getuigen die gedurende 1260 dagen op het tempelplein profeteren. In Hoofdstuk 13 lezen we van het Beest dat 42 maanden lang godslasteringen uitspreekt.

De vrouw in Openbaring 12 wordt traditioneel in de RK-kerk uitgelegd als zijnde Maria. De associatie is snel gemaakt: immers zij is de vrouw die de zoon voortbrengt (die de Messias zou zijn). Maar daar blijft de uitleg ook steken. Want al het andere wat van deze vrouw gezegd wordt is met geen mogelijkheid van toepassing op Maria.

De traditioneel protestantse uitleg zegt dat de vrouw 'de kerk' voorstelt. Tot dat idee komt men, omdat men meent dat 'de kerk' bestaat vanaf Adam tot aan de jongste dag. De 'kerk' bracht de Zoon voort, die alle heidenen zou hoeden... Behalve dat ook deze uitleg niet in staat is recht te doen aan de vele details (1260 dagen, vlucht naar de woestijn, etc.), klopt het sowieso al niet dat 'de kerk' de Zoon zou hebben voortgebracht. Het is namelijk precies omgekeerd! De Zoon was er eerder dan de Gemeente' - Hij is het Hoofd en Eersteling van de Gemeente. De Gemeente ving aan toen dat Christus als Eersteling verrees uit de doden.
Kol.1:18

De vrouw is haast standaard bij de profeten de aanduiding van Israël. Een boek als dat van Hosea is helemaal op dat gegeven gebaseerd. De HERE is de Man en Israël Zijn vrouw. Hij heeft met haar een huwelijksverbond gesloten bij de Sinai. In vele toonaarden wordt dit gegeven bij de profeten uitgewerkt. Aangezien het boek de Openbaring de sluitsteen is van de profetische boeken, kunnen we er op voorhand vanuit gaan dat waar een vrouw als symbool wordt opgevoerd ("... er werd een groot teken in de hemel gezien: een vrouw..."), dit wel moet verwijzen naar het volk Israël.
Hosea 3:1-5; Jes.54:4,5, etc

Een tweede sterke aanwijzing voor de identiteit van de vrouw vinden we in het gegeven dat ze wordt geassocieerd de zon, de maan en twaalf sterren. Dat herinnert aan de droom die Jozef ooit had. Vader Jakob had geen moeite met de uitleg. Hij begreep direct dat dit betrekking had op het huis van Jakob.
Genesis 37:9,10

De draak met zijn zeven koppen en tien horens is niet anders dan een voorstelling van "de oude slang, die genaamd wordt duivel en de satan...". D.w.z. in zijn eindtijdelijke gestalte. De zeven koppen blijken namelijk o.a. betrekking te hebben zeven bergen (>dochter Sions te Babel) terwijl de tien horens de tien koningen zijn, die ook in Daniël 7 worden genoemd. De draak staat in direct verband met "het Beest", d.w.z. het wereldrijk van de eindtijd.
Openb.17:8-12

De vermelding van de mannelijke zoon" verwijst direct naar Psalm 2. Immers, Openb.12 zegt: "die de heidenen zou hoeden met een ijzeren roede" hetgeen ontleend is aan Psalm 2:8,9. Het gaat daar over "de Gezalfde" (Hebreeuws: Messias; Grieks: Christus) die door God is verwekt.
Openb.12:5, Openb.19:15

Met de vaststelling dat de mannelijke zoon in Openbaring 12 niemand minder is dan Christus Zelf, stuiten we echter direct op een grote vraag: hoe is dit op Christus toepasbaar? Want de mannelijke zoon wordt, zodra het voortgebracht is, plotseling weggerukt tot God en Zijn troon. Bovendien gaat deze gebeurtenis kennelijk direct vooraf aan de vlucht van de vrouw (=Israël) naar de woestijn. Christus' hemelvaart voldoet in de verste verten niet aan deze beschrijving.

Na de wegrukking van de zoon (=Christus, inclusief Zijn lichaam, de Gemeente), vlucht de vrouw naar de woestijn, alwaar voor haar een schuilplaats is bereid. In Jezus' tweede bergrede (Mat.24) leert Hij dat als de op de heilige plaats in Jeruzalem "de gruwel der verwoesting" zal worden opgericht, dat dan het uiterste ogenblik is aangebroken om nog te vluchten naar de bergen. Vanuit Daniël 9 weten we dat, halverwege de laatste jaarweek, "de grote verdrukking" zal aanvangen, dat is "... de dag van benauwdheid voor Jakob..". Deze periode van verdrukking voor Israël zal 1260 dagen duren (of 42 maanden of "drie jaar en zes maanden").
Mat.24:15-21; Dan.9:27

De plaats in de woestijn wordt ook elders in de Schrift vaak genoemd. Het is de plaats Bozra (=Petra of Sela) in het gebied van Edom. Het ligt in het tegenwoordige Jordanië, halverwege de Dode Zee en de golf van Eilat. Het is een thans onbewoonde stad, helemaal uitgehouwen uit de rotsen, en slechts toegankelijk via een ruim anderhalve kilometer lange en diepe rotsspleet (inderdaad, "smal is de weg die naar het leven leidt..."). Hier bevindt zich de duizenden jaren oude stad. Gereed om straks te fungeren als onderduikadres voor het gelovig overblijfsel van het Joodse volk.
Micha 2:12 (SV); Jes.63:1; etc.

In de NBG-vertaling is het wegvertaald, maar letterlijk staat er in Openb.12:6: "... de vrouw vluchtte tot in de woestijn, alwaar zij een plaats had, van God bereid, opdat ZIJ haar aldaar zouden voeden duizend tweehonderd zestig dagen". Wie zijn die "zij" in vredesnaam? Het kan niet missen of het is de mannelijke zoon die immers een voorstelling bleek van een volk!
De Gemeente is als Christus' (bestuurs-)lichaam bestemd voor de troon en achter de coulissen zal ze actief betrokken zijn bij het voeden (letterlijk en/of figuurlijk opgevat) van het gelovige overblijfsel in de woestijn.

Na de beschrijving van de scène van de vrouw en de wegrukking van de zoon, lezen we over de uitwerping van satan (en diens gevolg) uit de hemel o.l.v. de aartsengel Michaël. Het idee is dat zodra de mannelijke zoon weggerukt wordt tot God en Zijn troon (in de hemel), Michaël zal beginnen met het uitdrijven van satan (1). De wegrukking van de zoon loopt synchroon met Michaël's krachtmeting. Geheel conform met wat Paulus beschrijft in 1Thes.4: de wegrukking vindt plaat ter gelegenheid van een commando van de aartsengel (3).
(1) Openb. 12:7-12. (2) 1Thes.4:16; (3) De Schrift kent slechts één aartsengel: Michaël (Judas:9). In Daniël 12:1 lezen we dat Michaël opstaat "te dien tijde". D.w.z. voorafgaand aan de tijd "van grote benauwdheid. M.a.w. Dan.12:1, 1Thes.4:16 en Openb.12:7-12 verwijzen alle naar de tijd die aanvangt vlak vóór de Grote Verdrukking.

Op dit moment is het satan die "de overste is van de macht der lucht". Wanneer de Gemeente tot haar bestemming komt (de troon), dan vindt er een wisseling van de macht plaats. De Gemeente naar boven en satan en zijn trawanten ("de wereldbeheersers van deze duisternis") naar beneden.
Efeze 2:2; Openb.12:7-12

De overheden en machten in de hemelse gewesten weten dat de Gemeente bestemd is om hun plaats in te nemen in "de komende aeonen". Zij beschouwen de Gemeente daarom (feitelijk terecht) als hun rivaal. Daarom hebben zij het in hun strijd juist op de Gemeente gemunt.
Efeze 6:11 e.v.