LEERT DE BIJBEL ERFZONDE?

Het begrip 'erfzonde' speelt van oudsher een grote rol in de traditionele theologie. Men bedoelt er mee te zeggen dat sinds 'de zondeval', elk mens erfelijk belast is met een 'zondige natuur'.
Is deze leer in overeenstemming met wat de Bijbel zegt?

Ten eerste moeten we bedenken dat de term 'erfzonde' (of 'erfschuld') niet in de Bijbel voorkomt. (Waarschuwingslampen beginnen te knipperen...) Hetzelfde geldt ook voor het begrip 'zondige natuur'. In de Bijbel is namelijk niet de natuur van de mens zondig maar juist het tegennatuurlijke (Romeinen 1:26). Zo lezen we van heidenen die van nature doen wat de wet gebied (2:14). De woorden 'erfzonde' en 'zondige natuur' (en zelfs 'zondeval'!) behoren niet tot de Bijbelse woordenschat. Dat is geen beschuldiging maar gewoon de vaststelling van een feit.

Is het dan niet zo dat Romeinen 5:12 leert dat de zonde, vanaf Adam is doorgegaan tot alle mensen? Laten we deze tekst (vanuit de NBG-vertaling) eens nader bezien:

Paulus stelt in dit vers in de eerste plaatst vast dat door één mens de zonde haar intrede heeft gedaan in deze wereld. Geheel conform met wat we lezen in Genesis. Zoals we vanuit Genesis ook reeds wisten dat vanwege deze zonde de mens sterfelijk is geworden. Immers, wanneer de mens van de verboden vrucht zou eten, zou hij "stervende sterven", om uiteindelijk weer tot stof terug te keren (2:17; 3:19).

Vervolgens stelt Paulus: "zo is ook de dood doorgegaan tot alle mensen...". Let wel, er staat niet: "zo is ook de zonde doorgegaan tot alle mensen". Paulus spreekt hier niet over 'erfzonde' maar over 'erfdood'!
Sinds Adam is de mensheid erfelijk belast met de dood.

We lezen verder in de NBG-vertaling: "zo is ook de dood tot alle mensen doorgegaan, omdat allen gezondigd hebben...". Als deze vertaling correct zou zijn, zou dit betekenen dat mensen doodgaan omdat ze gezondigd hebben. Een eigenaardige mededeling wanneer we bedenken dat ook baby's sterven, terwijl men toch moeilijk kan stellen dat dit gebeurd omdat zij gezondigd hebben. Gewoonlijk legt men dit dan uit door te verklaren dat alle mensen 'in Adam' hebben gezondigd. Deze uitleg vinden we ook duidelijk terug in Romeinen 5:12 van de Staten Vertaling: "in welken [=Adam] allen gezondigd hebben".

De waarheid echter is dat vrijwel alle Bijbelvertalingen 'the point' verduisteren van wat Paulus hier naar voren brengt. Het Griekse woord waar het om gaat (eph'hooi) wil letterlijk vertaald zeggen: 'op-welke' of 'waarop'. Wanneer men simpel zou vertalen wat "er staat geschreven" in plaats van de vertaling te kleuren door traditionele inzichten, dan zou veel nevel omtrent dit theologisch item in één keer verdwijnen! Romeinen 5:12 beter vertaald luidt:

De dóód is de grond van het zondig gedrag van de mensheid. De dood is als een akker waarop de wrange vruchten van zonden worden voortgebracht. M.a.w., Paulus stelt in Romeinen 5:12 vast dat mensen zondigen omdat ze sterfelijk zijn. Het gebrek aan levenskracht (vitaliteit) maakt de mens tot doelmisser (=zondaar). Sinds hem de toegang is ontzegd tot de Boom van het Leven, is hij gedoemd een zondaar te zijn.
Romeinen 5:12 leert dus niet dat wij "in Adam" zouden hebben gezondigd of dat mensen een 'zondige natuur' ontvangen door overerving. Nee, Romeinen 5:12 leert dat sinds Adam, de dood in onze genen zit, met als gevolg dat we zondigen.

Aan het einde van Romeinen 5 (:21) wordt dit bevestigd waar we lezen dat "de zonde als koning heerst IN de dood". De dood heeft de zonde in zich. Waar de dood (sterfelijkheid) is, daar domineert de zonde. Dat geeft de dood ook haar venijn. Vandaar dat in 1Korinthe 15:56 staat: "de prikkel [=angel, scherpe punt] van de dood is de zonde".
Maar laat ik ook het directe vervolg vermelden:

Het Goede Bericht spreekt van Hem die de dood en daarmee ook de zonde overwint. Jezus Christus blijkt precies het spiegelbeeld te zijn van Adam, door wie de dood en dus ook de zonde tot ieder mensenkind doordrong.
De "laatste Adam" brengt het Leven aan het licht en vandaar ook de overwinning op de zonde... uiteindelijk voor ieder mensenkind! (Romeinen 5:18; 1Korinthe 5:22-28)